Bu Gif’i Duymayan Yoktur.

Duymayan yoktur derken, bunu ilk anlamında kullandığımı yukarıdaki hareketli görseli görünce anlamışsınızdır.

Bir çok insan bu gift’e baktığında kafasının içerisinde aynı sesi duyuyor. Aslında bu beynimizin çalışması hakkında bazı şeylerin yanlış olduğunu gösteriyor.

Yaygın olarak kullanılan bir sinestezi formu üzerine yeni yayınlanan bir çalışma, beş kişiden birinin bu sessiz görüntüyü duyabildiğini göstermektedir.

Bu garip nörolojik tuhaflığın ardındaki mekanizmaların hepsi bu kadar net olmasa da, bu yeni araştırma sinestezi’nin her şeyden önce olağan dışı olamayabileceğini ve muhtemelen çoğumuz için ortak olan oldukça standart bir noktadan ortaya çıktığını ileri sürüyor.

Geçen sene, sosyal medyada insanlarbu gif’i gördüklerinde,  heyecan verici bir şekilde görüntülerin hareketleri ile ilgili sesleri duyduklarını keşfettikler.

sinestezi bazı insanların sesleri görselleştirmesine ya da koku duymasına neden olan garip duyusal çaprazlama sanırım bu en uygun açıklamaydı. Ama hala bu durum hakkında, gizemini çözemediğimiz bir çok nokta var.

City Üniversitesi’nden Londralı araştırmacılar, çeşitli hız ve anormal 24 soyut ve dinamik sahnenin bir karışımını içeren çeşitli suskun hareketli görüntülere duydukları duyumsal tepkileriyle 4.100’den fazla insanı inceledi.

Amaçları, görsel olarak uyarılmış bir işitsel yanıt olarak adlandırdığımız fenomeni kaç kişinin yaşadığımızı belirlemekti.

Anlayacağınız bayağı çokmuş.

Üst düzey araştırmacı Elliot Freeman, “İnsanların yüzde 21’inin bu fenomenin formlarını deneyimlediğini gördük, bu da diğer synaesthesiaslardan daha yaygın hale getirdi,” diyor.

Onların sonuçları, bazı insanların hareketlerini gördüklerinde neden bir ses duyduğunu açıklamamaktadır, ancak deneyimin yaygınlığı, beynimizin uyaranlara nasıl anlam vereceğini incelemek için mükemmel bir fırsat sunabileceğini göstermektedir.

Daha da önemlisi, çok yaygın olması, sianestezinin beynimizin bağlantısında bir çeşit olağandışı bağlantının bir sonucu olduğu varsayımlarını çıkarmamız gerektiği anlamına gelebilir.

Bunun yerine, bu çapraz sinyaller, beynimizin normal olarak nasıl çalıştığını, çoğumuzun sahip olduğu oldukça standart bağlantılar veya süreçlerden kaynaklanıyor olabilir.

Daha fazla bilgi edinmek için gönüllülerin dörtte birine sağlıkları ve “Tinnitus’tan muzdarip misiniz?” Gibi geçmiş deneyimler hakkında takip soruları sorulmuştur. ve “Karanlıkta ya da uykuya daldığınızda, ani seslerin tetiklediği ışık flaşlarını gördünüz mü?”

Yanıtları, kulaklarında çınlama deneyimi yaşayanlara, bazı görsel ipuçlarıyla birlikte bir ses duymak için hafif bir önyargı göstermektedir.

Sesleri duyduklarını  ancak sessiz müzikal görüntülerin duyulduğunu iddia edenler, klipleri izlediklerinde işitsel bir duyum sergilemeye daha eğilimliydi.

Bir araya getirildiğinde, korteksin, özellikle görsel alanların bazı bölümlerinde artan uyarılabilirliğin, işitmeye ayrılan alanlara sızması olasıdır.

Öyle görünüyor ki, olağandışı beyin kablolarına sahip olmaktan ziyade, bu sanal gerçekliği yaşayanlar, belirli alanlar arasında faaliyette bazı sızıntılara maruz kalan beyinlere sahip olabilirler.

Freeman, “Bu duyumların bazen beynin görsel bölümlerinden gelen bilgilerin genellikle işitmeye adanan alanlara sızmasını yansıtabileceğini düşünüyoruz” diyor.

“Bu karışmaların aşırı biçimlerinde, herhangi bir soyut görsel hareket veya yanıp sönme işitme seslerinin duyusunu tetiklemek için yeterli olabilir.”

Her şey gibi ilginç olan, bazı insanların duyularda neden başka türden çarpışmalar yaşandığı değil, bazı insanların ani bir hareket gördüğünde neden ses çıkardığını açıklayan duyumlarımızda, başka geçit türlerini deneyimlememizdir.

Beş kişiden birinin bu sinestezik olayı deneyimleriyle itiraf etmesi, daha fazla araştırmanın yürütülmesinin yolunu açıyor, bu sayede yakında daha iyi cevapları alabiliriz.

Bu araştırma Cortex’te yayınlandı.

Kaynaklar:


”https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0010945218300741”


Bu makaleyi 3 dakikada okuyabilirsiniz.

Yönetici

Moleküler Biyoloji ve Genetik

Bir Cevap Yazın